..................................................Σελίδες - Αφιέρωμα για τον Στοχαστή και Καθηγητή Φιλοσοφίας John P. Anton.........

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Αρκαδισμός : Ο Πλάγιος Δρόμος της Ευρώπης

Ο ΟΡΘΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ

Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για το Αρκαδικό κεκτημένο, την τελείωση του Αρκαδικού Οράματος ως σύλληψη ενός ιδεώδους που αξιώθηκε να αναγνωριστεί ως ένα από τα ευγενέστερα και πολυτιμότερα επιτεύγματα της ανθρώπινης φύσης. Πολλοί προσπάθησαν να το συλλάβουν, όμως λίγοι εισχώρησαν στο βαθύ νόημά του. Και εξηγούμαι:
     του John Anton*      

Αρκαδισμός : Ο Πλάγιος Δρόμος της Ευρώπης.

Όταν στα 1502 ο Ιταλός Giacobi Sannazzaro έγραψε το έργο του «Αρκαδία» δεν μπορούσε καν να φανταστεί πως θα γινόταν απαρχή ενός πολυσήμαντου καλλιτεχνικού ρεύματος που θα ονομαζόταν «Αρκαδισμός». Ακολούθησαν πλείστοι όσοι, συνεχιστές της ιδεατής Αρκαδίας, ώσπου ο Nicolas Poussin έδωσε μια μυστηριακή χροιά στον Αρκαδισμό όταν στα 1640 ο ζωγραφικός του χρωστήρας πρόσθεσε στον πίνακά του τη φράση “et in Arcadia ego...”. Η τέχνη της νεότερης Ευρώπης ανοίγει με τον Poussin έναν πλάγιο δρόμο προς μιαν Αρκαδία συμβολική, που φιλοδόξησε να ξαναφέρει τον άνθρωπο σε αρμονία με την φυσική ζωή, και μάλιστα χωρίς το άγχος της υποταγής του επίγειου κόσμου στο υπερφυσικό τοπίο της θρησκευτικής σωτηριολογίας. Με το μισό-κρυμμένο νόημα της φράσης “et in Arcadia ego...” η ζωγραφική, πέρα από τη λογοτεχνία, ολοκληρώνει τη μισοτελειωμένη φιλοδοξία της Αναγέννησης να πλησιάσει το Αρκαδικό κεκτημένο του Ελληνικού ανθρωπισμού. Στα 1690 η βασίλισσα της Σουηδίας Χριστίνα, σαν παραιτήθηκε από το θρόνο, μεταβαίνει στη Ρώμη, όπου το όνειρό της να ιδρυθεί η Ακαδημία των Αρκάδων θα το πραγματοποιήσει ο Βικέντιος Gravina (1664–1718) πλαισιώνοντάς την με άνδρες των γραμμάτων και των επιστημών. Αυτής της Ακαδημίας, στον επόμενον αιώνα θα γίνει μέλος και ο Goethe. Σύμβολο ωραίο και πλασματικό ο Αρκαδισμός πλην όμως παραμένει πορεία πλαγία που αναζητάει μια παραδεισιακή Αρκαδία. Είναι αυτός, που θα φτάσει ως τις μέρες μας, μέσα από διάφορα στάδια μεταμόρφωσης. Δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει το έξοχο βιβλίο του φιλoy Πέδρο Ολάγια, Ευδαίμων Αρκαδία, να εκτιμήσει την ακτινοβολία του Αρκαδισμού δια μέσω των αιώνων από τους Ρωμαϊκούς χρόνους ως σήμερα.

Μένει μολαταύτα ένα ερώτημα που αφορά όχι μόνο την ταυτότητα των βοσκών στο έργο του Poussin, αλλά και εκείνη των μελών της Αρκαδικής Ακαδημίας. Πού είναι οι γηγενείς, οι γνήσιοι Αρκάδες; Άλλο Αρκάδες ως Ευρωπαϊκά πλάσματα που ζούσαν ως φανταχτερά σύμβολα στον κόσμο των τεχνών και των γραμμάτων, του Poussin και του Goethe, του Jacobo Sannazaro (Aetius Sincerus, «Αρκαδία» 1504) και του Evelyn Waugh, του Bach και του Debussy, ακόμα και των κριτικών της τέχνης σαν τον Panofsky, κι άλλο οι πρόγονοί μας Αρκάδες που ζούσαν και ζούνε στους κάμπους και τα βουνά μας. Σ΄ όλο τον μακροαινώνιο διάστημα, από τους ύστερους Ρωμαϊκούς χρόνους και κατόπιν, οι γνήσιοι Αρκάδες στέναζαν και υπέφεραν κάτω από το ζυγό της δουλείας των Φράγκων, των Βενετσιάνων και των Τούρκων στο περιθώριο της Ιστορίας και της Τέχνης. Κι όταν οι λαμπροί «Αρκάδες» της Αρκαδικής Ακαδημίας της Ρώμης καλλιεργούσαν τον Αρκαδισμό τους, ο Francesco Morosini κανονιοβολούσε τον Παρθενώνα (1687). Ο πλάγιος δρόμος του Αρκαδισμού της Ευρώπης συνέχιζε τις πολλαπλές μεταμορφώσεις του και ανοιγόταν προς νέους ορίζοντες χωρίς υποψία ή και μέριμνα για τον ορθό δρόμο του Αρκαδικού κεκτημένου, που η πραγματική Αρκαδία είχε στεριώσει στα χρόνια τα παλιά για την πλήρωση του πολιτισμένου ανθρώπου ως αίρεσιν βίου.

Ο Πρώτος και ο Ορθός Δρόμος προς την Αρκαδία.

Δεν θα σας κουράσω με φιλολογικές αναφορές στις μυθικές πηγές των αρχέγονων Αρκάδων. Θα σταματήσω μόνο για λίγο στη διπλή φύση του Πανός, γέννημα Ουρανού και Γής, ή αν προτιμάτε, του Διός και της Καλλιστούς. Η ερωτική ορμή του τράγου, κοινή με τον όλο ζωικό κόσμο, βρίσκει την πλήρωσή του στο ανθρώπινο μέρος του θεού όπου η ηδονή που συνοδεύει τη γενεσιουργό δύναμη μεταπλάθεται σε απρόσμενες δημιουργίες. Ο Αρκάς Παν, είτε θεός είτε άνθρωπος, δεν νοσταλγεί να επιστρέψει στη φύση, όπως συμβαίνει στα οράματα του πλάγιου Αρκαδισμού. Είναι η ίδια η φύση, σύζευξη του σερνικού με το θυλικό, του άφθονου σπέρματος και της γόνιμης μήτρας, που εξασφαλίζει την αθανασία του είδους και σιγουρεύει την ωρίμανση του ερωτικού λόγου ως τέχνη της αρμονίας, που κορυφώνεται βαθμηδόν σε μουσική της σοφίας και της πολιτικής αριστίας.
Σκεφθείτε τη διπλή φύση του Πανός για μια στιγμή. Η ηδονή του τράγου γίνεται με τον άνθρωπο ερωτική χαρά της εφευρετικής νοημοσύνης. Εξευγενίζεται και γίνεται πλήρωση της φύσης! Δεν είναι τυχαίο ή απλό παιδικό μύθευμα που ο Πάν ως τράγος δεν θα κατακτήσει τη νύμφη Σύριγγα, αλλά ο άνθρωπος Παν θα αναπλάσει την νύμφη που έγινε καλάμι στα νερά του Λάδωνα ως φλογέρα για τη δημιουργία πρωτάκουστων ήχων. Θα γίνουν αρμονίες και θα τις χορέψουν τα γοργά πόδια του τράγου. Κάποτε θα φτάσουν στην Αθήνα οι ωδές του χορού και θα γεννηθεί εκεί το μέγα μήνυμα της Αττικής τραγωδίας.
«Πολλοί ειν΄ οι δρόμοι που ΄χει ο νους», μας είπε ο Σολωμός. Κι αν δεχτούμε τον Πάνα, όλοι οι δρόμοι του νου είναι ερωτικοί, είτε για να προστατευτεί η ζωή από μισερούς εχθρούς, είτε για να ανυψωθεί στις κορυφές του Καλού και της τέλειας ομορφιάς. Τέτοιος είναι ο Πάν, αυτός που βροντοφώνησε το όνομα του πολεμιστή Φειδιππίδη στις πλαγιές του Παρθένιου όρους και έμαθαν οι Αθηναίοι πως ο θεός τους μήνυσε ότι θα νικήσουν τους Πέρσες στο Μαραθώνα. Τέτοιος είναι και ο δρόμος ο ερωτικός της Αρκαδικής Διοτίμας, της ιέρειας της Μαντινείας, που θα διδάξει τον Σωκράτη τους ερωτικούς αναβαθμούς που ανεβάζουν τον άνθρωπο στα κράσπεδα του άφθαρτου κόσμου των ιδεών με οδηγό τον έρωτα του Ωραίου.
Ο Πλάτων αναφέρει στο Συμπόσιο ότι ο Σωκράτης ομολόγησε στο εγκώμιόν του για τον Έρωτα ότι άκουσε τις διδαχές της Διοτίμας μα δεν τα κατάλαβε όλα. Έτσι έζησε όλη του την ζωή προσπαθώντας να μάθει που αρχίζει και πού τελειώνει ο έρωτας του καλού και της αλήθειας, και πώς ανέρχεται σε όλους τους ερωτικούς αναβαθμούς, από τις τέχνες και τις επιστήμες ως τον ενάρετο πολιτικό βίο και τη θέαση της απόλυτης ιδέας του καλού. Η Αρκαδία μίλησε και δίδαξε. Η Αθήνα αγωνίστηκε να μάθει. Όμως σε μιαν ώρα σκοτεινής αμάθειας θα καταδικάσει σε θάνατο το Σωκράτη, τον εραστή της σοφίας, ότι εισάγει καινά δαιμόνια. Το Λύκειο του Πανός και τη Μαντίνεια της Διοτίμας θα τα διαφυλάξει ο Πλάτων στους διαλόγους του και θα τα παραδώσει στον μαθητή του, τον Αριστοτέλη που θα θεμελιώσει τον κόσμο των ιδεών ως νόηση νοήσεως. Η ορθή πορεία από την Αρκαδία στην Αθήνα θα σημαίνει τη μεγάλη ώρα στην πορεία του πολιτισμένου βίου.
Απολησμονησμένος δρόμος... Αυτόν ζητάμε να ξαναβρούμε για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας για μιάν ακόμη φορά. Η Αρκαδία δεν είναι παρελθόν. Είναι παρόν και μέλλον...

Κατακλείδα

Πέρασαν 2.500 χρόνια από τότε. Η Αρκαδία του ορθού δρόμου έπεσε σε σιωπή. Κάτι επήγε να γίνει με τη χαραυγή της Αναγέννησης, μα ο έρωτας της νόησης είχε γίνει δέσμιος της μεσαιωνικής θεολογίας. Θα προσπαθήσουν να τον ελευθερώσουν οι ποικίλοι Αρκαδισμοί με την τέχνη και την ποίηση, προσπάθεια πολύτροπη που συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Η ανθρωπότης ακόμα περιμένει τη μετάβαση από τον πλάγιο δρόμο στον ορθό. Στο μεταξύ πληθαίνουν τα εμπόδια για να μπορέσουν επιτέλους οι άνθρωποι να φέρουν στο φως της ελευθερίας την ψυχή τους, αλώβητη και ακέραιη. Η μοντέρνα επιστήμη κατά περίεργο τρόπο εξελίχθη ανέραστη και μπήκε στην υπηρεσία της τεχνοκρατίας για να εξασφαλίσει την παγκοσμιοποίηση της καταναλωτικής πολιτικής.
Θα προφτάσουμε άραγε να αμυνθούμε, να σώσουμε τον Αρκαδικόν έρωτα των αξιών για να περισωθεί η Αρκαδική κληρονομιά; Στην πρώτη γραμμή της άμυνας ξάφνου πήρε την θέση της μια αναπάντεχη απόφαση. Μια χούφτα Αρκάδες την καταγωγή, αλλά και την στοχαστική σκέψη, αποφάσισαν τον Μάη του 2007 όχι μόνο να προλάβουν τις συνέπειες της τεχνοκρατίας, αλλά να αξιοποιήσουν και τον πλάγιο δρόμο του Αρκαδισμού σε όλες του τις εκφράσεις με οδηγό τον ορθό δρόμο της Αρκαδίας, αυτόν που ξεκίνησε με τη φλογέρα του Πανός. Έτσι ιδρύθηκε η Διεθνής Αρκαδική Εταιρεία, με αποστολή και σκοπιμότητες πανανθρώπινες, από τη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος ως την ακεραιότητα του ανθρώπου ως ελλόγου πολίτου.
Στους Αρκάδες συνοδοιπόρους υπόσχομαι αμέριστη υποστήριξη για την ευόδωση του μεγάλου έργου που έχουμε αναλάβει, την ανάσταση και αποκατάσταση του πολιτικού έρωτα μέσω της εφαρμογής των αξιών της Οικουμενικής Αρκαδικής Κληρονομιάς.

_____
* Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture - Ph. D. Columbia University - Eπίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών 1992 - Επίτιμος Διδάκτωρ Παιδαγωγικής και Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Πατρών 2004 - Επίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων 2005 - Επίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης 2008 - Αντεπιστέλων Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

Αφιέρωμα στον καθηγητή John Anton από τις "Μικρές Ιστορίες"

 Κοινωνία

08810013

Η εξαιρετική εκπομπή "Μικρές Ιστορίες", που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Σκαπέτης, θα παρουσιάσει την Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου στις 9:30 μ.μ., από τη συχνότητα της "Σαμιακής Τηλεόρασης", ένα αφιέρωμα στον καθηγητή Φιλοσοφίας και συγγραφέα John Anton, τον άνθρωπο που θεωρούσε τη Σάμο δεύτερη πατρίδα του και έφυγε από κοντά μας στις 10 Δεκεμβρίου 2014. 
Μιλούν ο φιλόλογος Χρίστος Λάνδρου, ο γιατρός Άγγελος Ρήγας και ο δημοσιογράφος Μάνος Στεφανάκης για την πολύχρονη φιλία τους αναπολώντας στιγμές από τη ζωή και το έργο του καθηγητή που σημάδεψε το χώρο της αρχαίας ελληνικής Φιλοσοφίας και όχι μόνο.

Ο Τζον Αντον και ο πολιτικός έρως

ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ 


του ΘΑΝΑΣΗ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*
Ο διακεκριμένος καθηγητής σε ομιλία του.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Μόνον η είδηση του θανάτου χωρεί εδώ, με σκέψεις για καλό κατευόδιο σε έναν μεγάλο Ελληνα της διασποράς.
Ο καθηγητής John P. Anton (Ιωάννης Αντωνόπουλος), με καταγωγή από το Ζυγοβίστι Αρκαδίας, απεβίωσε, στα 94 χρόνια του, στις 10 Δεκεμβρίου, στην Τάμπα της Φλώριδας όπου και τάφηκε τη Δευτέρα που μας πέρασε.
Το κακό νέο μεταδόθηκε αμέσως στους φίλους του στην Ελλάδα. Διακεκριμένος καθηγητής Φιλοσοφίας και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νοτίου Φλώριδας (University of South Florida), ο Anton υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και επίτιμος διδάκτωρ σε αρκετά ελληνικά πανεπιστήμια.
Για εμάς υπήρξε πατρική φιγούρα, ακριβός φίλος, σοφός συνομιλητής που πάντα είχε κάτι να μας πει: από μια ανθρώπινη κουβέντα παρηγορίας μέχρι μια προτροπή για εγρήγορση – πάντως όχι παθητική αποδοχή των όσων συμβαίνουν.

Η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι χάθηκε ο έσχατος μαθητής της Διοτίμας, η τελευταία ίσως ζωντανή γέφυρα με τη γενιά του ’30 και τον κύκλο του Aγγελου Σικελιανού. Τα προηγούμενα χρόνια είχα στη φροντίδα μου τρία από τα ελληνικά βιβλία του (τα δύο πρώτα με τον Γιώργο Χριστοδουλόπουλο, από τις εκδόσεις Μίλητος): τα «Αρκαδικά» όπου ο Anton υμνεί και ευεργετεί την ιδιαίτερη πατρίδα του, το «Eρως πολιτικός: Η επιστροφή των Ελλήνων» με το οποίο συνομιλεί με τη γενιά του ’30 και γεφυρώνει την ελληνική κλασική σκέψη με τη σύγχρονη φιλοσοφία και τον αμερικανικό πραγματισμό (ας μην ξεχνάμε ότι ο Anton υπήρξε μαθητής του John Dewey – από τους σημαντικότερους Αμερικανούς φιλοσόφους και παιδαγωγούς του 20ού αιώνα) και, τέλος, το «Ιερός Πανικός»: την αυτοβιογραφία της Εύας Πάλμερ-Σικελιανού, με την εκπληκτική μετάφραση του οποίου ο Anton ανταποδίδει στην Εύα την αγάπη και την τιμή μιας πραγματικής φιλίας στην Αμερική, που διήρκεσε έως το τελευταίο φευγιό της Πάλμερ από την Αμερική για να πεθάνει -στην ουσία- στην Ελλάδα και να θαφτεί εκεί, στους Δελφούς που τόσο αγάπησε, μαζί με τον Σικελιανό. Στο συρτάρι μου παραμένει ανέκδοτο το τελευταίο βιβλίο του John Anton για τον Αγγελο Σικελιανό και τον νόστο.
Στην πραγματικότητα, αυτά τα έργα του Anton περικλείουν την οδύσσεια ενός Ελληνα της γνώσης, της μετάβασης από την Αμερική της παιδικής ηλικίας πίσω στην πατρίδα-Αρκαδία στα χρόνια του Πολέμου (όπου υπήρξε μαθητής του Παπανούτσου στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως: βλ. και «Το χρονικό μιας φιλοσοφικής φιλίας», Gutenberg, 2004), την οριστική επιστροφή στην Αμερική και του διαρκούς νόστου, νοητικού και πραγματικού, στη φάση της ενηλικίωσης, της ωριμότητας και του καλοδεχούμενου γήρατος.

Εμμονο πρόβλημα

Ο Anton επέστρεφε σταθερά σε ένα έμμονο πρόβλημα. Αναζητούσε τον δρόμο της ελληνικότητας. Ως Ελληνας ο ίδιος της διασποράς, έδειξε μεγάλη ευαισθησία για την πατρίδα του και τα συμφέροντα των απανταχού Ελλήνων. Αντιστάθηκε καθαρά στις νοοτροπίες της εξόφθαλμης σημερινής ολοκληρωτικής εγκατάλειψης των πλέον ανθηρών και γονιμοποιητικών συντεταγμένων του ελληνισμού: της γλώσσας, του πολιτισμού και της πολιτικής φιλοσοφικής παράδοσης.

Με τη στέρεη σκέψη του, ίδιον σπάνιου Ελληνα διανοητή, συναρμολόγησε τους δρόμους του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, τα διάφορα κομμάτια του ελληνικού πολιτισμού και τα προσέφερε ως ένα ανθρωπιστικό αντίδοτο στη μονόδρομη, σκληρή και ανθρωποβόρα τεχνοκρατική αντίληψη, που θέλει να αυτοπροβάλλεται ως η μόνη προοδευτική.

«Eπιθετική προβολή»

Αμεσα ή έμμεσα, αυτό που πρότεινε στα κείμενά του είναι μια τρόπον τινά «επιθετική προβολή» του ελληνικού πολιτισμού. Το αίτημα της «επιστροφής των Ελλήνων» διατυπώθηκε από τον Anton ως ένας άλλος δρόμος. Πίστευε ότι ο «πολιτικός έρως» και η ορθή διαχείριση των πολιτισμικών πόρων που περιέχουν οι ανθρωπιστικές σπουδές, οι τέχνες και οι επιστήμες είναι αποδεδειγμένα σε θέση να βοηθήσουν ουσιαστικά την ανθρωπότητα. Το ίδιο πίστευε και για τη μεγάλη ελληνική ποίηση (Παλαμάς, Καβάφης, Σεφέρης, Καζαντζάκης, Σικελιανός) με την οποία αποκατέστησε μιαν ιδιαίτερη σχέση ως μελετητής και ως άνθρωπος, μέχρι την τελευταία του πνοή.
«Αν κάποτε οι ισχυροί του σύγχρονου κόσμου θελήσουν να ανοίξουν νέο δρόμο για το καλό της ανθρωπότητας, δεν έχουν παρά να ξανασυναντήσουν στο προσεχές μέλλον τον ανθρωπισμό του Λόγου, όπως τον εννόησαν οι τραγικοί μας ποιητές. Είναι το μοναδικό φάρμακο για την καταστολή της ύβρεως…».
Ηταν υπερβολικά αισιόδοξος; Ισως ναι. Αλλά και σ’ αυτήν την περίπτωση, αυτό είναι που μας αφήνει κληρονομιά: τον υψηλό στόχο, τον άξιο προσοχής σκοπό.

_____________

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Καλοκαίρι στην Αρκαδία, χωρίς τον John Anton

Vasilis Kouneli
24 Αυγούστου 2016
ΛΕΒΙΔΙ· - ΒΛΑΧΕΡΝΑ



Καλοκαίρι στην Αρκαδία, χωρίς τον John Anton στις εκ των πραγμάτων κλειστές Δρυάδες... 
Τουλάχιστον πρόλαβα το καλοκαίρι του 2011 να του χαρίσω έναν Νοματαίο. Δεν είχα πένα για την αφιέρωση, που μου ζήτησε και έβγαλε μια μικρή από το τσεπάκι του πουκαμισού του, με την υπόδειξη του να την κουβαλάω πάντα μαζί μου! 
Δεν κατάφερε το ταξίδι του στο αρκαδικό καλοκαίρι έκτοτε, έως το 2014 που ξεκίνησε για το τελευταίο ταξίδι... 
Εδώ μια συνέντευξη του στην Σάμο http://samiakonvima.blogspot.gr/2015/01/blog-post_41.html…

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Οι πανανθρώπινες αξίες της Ελληνικής Παράδοσης στην εποχή της Τεχνολογίας


Από τον John P. Anton

Βιβλίου που θα υποβληθεί στην Ακαδημία Αθηνών Διεθνές Συμπόσιο με θέμα "Επιστήμη, Τεχνολογία και Ανθρώπινες Αξίες. Αθήνα, Ελλάδα. Μάιος 2 έως 4, 2007.



Θα ήθελα να ανοίξει με μια δήλωση σχετικά με την ελληνική έννοια των ανθρώπινων αξιών ως Αρετή, το καλύτερο μεταφράζεται ως «αριστεία». Θεωρήθηκε ως ένα γενικευμένο αξία καθώς και η εκπλήρωση των ανθρωπίνων entelecheia, τις δυνατότητές μας, τα οποία περιλαμβάνουν το λόγο και είναι παρόν ως μητρική κληροδότημα όλων των ανθρώπων. Πολιτισμός, κατανοητό σε κοινωνική και πολιτική αποστολή, έχει ως ρόλο της στην εξασφάλιση των προϋποθέσεων για την ανάπτυξη των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Βλέποντας όπως η εκπαίδευση, ο πολιτισμός ή παιδεία είναι δοκιμαστεί από τον ρόλο που αναθέτει στην επιστήμη, την τέχνη, και όλα τα θεσμικά όργανα εν γένει, συμπεριλαμβανομένων η ίδια η κυβέρνηση.
 Η επιτυχία της παιδείας μετριέται με το βαθμό ολοκλήρωσης της ανθρώπινης αριστεία προωθεί ως μια συνεπή ενότητα που καθιστά τον άνθρωπο προσωπικότητα αρμονική. Οι Έλληνες ήταν σίγουροι για την ιδέα τους για την αριστεία, όπως η αξία που στηρίζει την πολιτική ευημερία. Θα ήταν εξίσου επίγνωση των δυσκολιών που πιο συχνά από ό, τι δεν εμποδίζει τους ανθρώπους από φθάνοντας στο υψηλότερο οροπέδιο τους την ανάπτυξη. Αλλά για να προχωρήσουμε σταθερά στην πορεία της εκπλήρωσης των ανθρώπων χρειάζονται συνεργασία της επιστήμης, Τέχνη και Πράξις: την επιστήμη, την τέχνη και τη δράση. Όλα τους τρεις ορθή λειτουργία της αλληλεπίδρασης είναι αυτό που χορηγεί κάθε δεδομένη σύνταγμα ανεξαρτήτως της αξίας που μπορούν να ισχυρίζονται ότι κατέχουν. Ως εκ τούτου, το πολιτικό, όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης επέμενε, είναι η υψηλότερη, η architektonikē τέχνης, όπου τα λογότυπα Τέχνη και επιστήμη συναντώνται ως Φιλοσοφία.
Θα προχωρήσουμε τώρα να σχολιάσω σχετικά με το ρόλο της τεχνολογίας στη διαμόρφωση της αξιών στο σύγχρονο κόσμο. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία για το θεαματικό εξελίξεις της τεχνολογίας και ισχυρό ρόλο του στις ανθρώπινες υποθέσεις. Ωστόσο, χωρίς
τις επιστημονικές ανακαλύψεις και τις εφαρμογές τους για να ανταποκριθούν στην αναμενόμενη ανθρώπινη χρειάζεται ο τεράστια επέκταση της τεχνολογίας στην εποχή μας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Με αυτό το δεδομένο πρακτική λειτουργία της τεχνολογίας ως μια επιχείρηση, ο ρόλος της είναι ακόμη περιορισμένη στην παροχή λύσεις σε ορισμένες βασικές ανάγκες. Ενώ συμβάλλει στην εξάπλωση του ελεύθερου χρόνου είναι, επίσης, εξυπηρετεί συντονισμένα την άσκηση των κερδών μέσω οργανωμένη βιομηχανία και την επιχείρηση εγκατάσταση. Για να είμαστε σίγουροι, υπάρχει μια συμμαχία εργασίας μεταξύ της επιστήμης και της τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων, δεδομένου ότι διευκολύνουν την επικοινωνία, τη δημιουργία θέσεων εργασίας ευκαιρίες, και να επεκτείνουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα, στα οποία θα πρέπει να προσθέσουμε νέες μορφές της διεθνούς συνεργασίας και του ανταγωνισμού.
Το βασικό ερώτημα που τίθεται τώρα είναι το εξής: δεν τεχνολογία δημιουργούν οικουμενικές αξίες; Σε διερεύνηση των σχετικών θεμάτων, θα γίνει σύντομα γνωρίζει μια κρίσιμη δυσκολία. Έρχεται να ένα κεφάλι, το συντομότερο συνειδητοποιούμε ότι συνεχώς στην επιφάνεια αιτήματα για ικανοποιήσεις, ακόμη και όταν αυτοί πληρούν ορισμένα κριτήρια, αποτυγχάνουν να κερδίσει την αναγνώριση ως οικουμενικές αξίες έγκυρη για όλα τα ανθρώπινα όντα, όλων των εποχών, καθώς και όλες τις περιστάσεις. Δεν είναι δύσκολο να παραδεχτούμε γιατί οι αξίες που δημιουργεί η τεχνολογία δεν είναι καθολική, ακόμη και αν η τεχνολογία εξυπηρετεί πολλές ανθρώπινες ανάγκες με μία ποικιλία τρόπων. Η ευρεία αποδοχή τους οφείλεται στην μερίδα τους ως μέσα για άλλους σκοπούς και άλλες υψηλότερες τιμές.
Οι φιλόσοφοι της Ελλάδα ήταν σωστό να εισαγάγει τη διάκριση μεταξύ τιμές που είναι μόνο μέσα και τις αξίες που πληρούν τις προϋποθέσεις αποκλειστικά ως άκρα. Θεωρώ ότι η έκφραση "ανθρώπινες αξίες" στον τίτλο του Συμποσίου μας αναφέρεται σε τιμές που είναι ταυτόχρονα καθολική και απόλυτη. Χωρίς αυτή τη διάκριση, η έκφραση «ανθρώπινα αξιών "τα μούτρα του, όπως τη μεταφορά τίποτα υψηλότερης σημασίας. Τι είμαστε μετά, και με τη βοήθεια της επιστημονικής έρευνας, είναι ακριβώς ο προσδιορισμός των τιμών που είναι απόλυτη και καθολική. Τώρα, αν η τεχνολογία δεν έχει και δεν μπορεί να παρέχει τέτοιες τιμές, θα πρέπει να εξακολουθούν να θέσουμε το ερώτημα του τι συμβάλλει στην προσπάθειά μας. Όποια και αν είναι η απάντηση, πάλι θα ήταν παράλογο να αρνηθούμε την τεχνολογία θέση της στις ανθρώπινες υποθέσεις. Αλλά αυτό είναι
Δεν το θέμα.
Δεδομένου ότι η τεχνολογία παρέχει αναπόφευκτα κυρίως μια ποικιλία των αξιών σημαίνει ότι, δεν έχει και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πηγή της απόλυτης και στις οικουμενικές αξίες. Ως εκ τούτου, αυτοί "Ανθρώπινες αξίες", όπως είμαστε τώρα σήμανση τους, πρέπει να προέρχονται από άλλη πηγή. Αυτό είναι επείγουσα και βασικό αίτημα των καιρών μας, με δεδομένη τη συνεχή σειρά κρίσεων της ανθρωπότητας έχει δοκιμάσει σε όλη την ιστορία. Το πρόβλημα έχει οξυνθεί στην εποχή μας, ειδικά μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους του τελευταίου αιώνα, η επιδείνωση των περιβαλλοντικών συνθηκών μας, καθώς συνεχίζουν να επιδεινώνονται στην παγκόσμια ρύπανση σε το εικοστό πρώτο αιώνα. Σε αυτά μπορούμε να προσθέσουμε την απόλυτη πολυπλοκότητα των εθνικών μας και διεθνείς πολιτικές υποθέσεις και τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης και την επίλυση συγκρούσεων.
Η επιστήμη έχει δηλωθεί από πολλούς στοχαστή ως αξία ουδέτερο. Ίσως, υπάρχει περιθώριο για μια τέτοια αξίωση. Όμως, τις συνέπειες και τις εφαρμογές της, δεν είναι. Ο πολιτική της τεχνολογίας, όπως ο οργανισμός που ερευνά και αξιοποιεί τις εφαρμογές της επιστημονικές ανακαλύψεις, καταλήγουν συνήθως ως την πολιτική του δύναμη και το κέρδος. Υπό αυτό το πρίσμα διαφορά, ας τότε απευθυνθεί σε μια άλλη πηγή, δηλαδή τον πολιτισμό. Ακόμη και εδώ είμαστε αντιμετωπίζουν νέα προβλήματα όταν αφήνουμε ανεξέταστη την έννοια του πολιτισμού ως το πηγή υπέρτατες αξίες. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, την ιστορική ρευστότητα της πολιτιστικής μοτίβα. Μια τρέχουσα κυρίαρχη άποψη για τον πολιτισμό βλέπει μόνο ως φαινόμενο στις συνεχείς αλλαγές. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να καταλήξουμε σε καθολική και απόλυτη τιμές για το αναδυόμενη παγκόσμια κοινότητα, όταν ο πολιτισμός υποκύπτει στις δυνάμεις της τεχνολογίας που προκαλέσει συνεχή αλλαγή; Για να προσθέσετε καυσίμων στη φωτιά, η μεγάλη ποικιλία τους από αυτές τις δυνάμεις Συνεχίζει να λειτουργεί ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας.
Θα πρέπει τώρα να επιστρέψει στην επιστήμη ως την ορθολογική έρευνα για τη φύση των πραγμάτων και όλα τα θέματα, συμπεριλαμβανομένης της φύσης της ανθρωπότητας. Η ειδική πιστότητα, επιστήμη είναι απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της στην ανθρώπινη νοημοσύνη. Αυτό και μόνο όταν είναι πλήρως κατανοητή μια από τις απώτερες ανθρώπινες αξίες μας, αν και, ως εκ τούτου, η επιστήμη ασκεί ελάχιστη ή και καμία τον έλεγχο των εφαρμογών του. Όντας χρήσεις, που βρίσκονται πέρα από την επιστημονική αναζήτηση της αλήθειας, ακόμη και όταν οι ίδιοι οι εφαρμογές γίνονται θέματα της επιστημονικής έρευνας.
Υπάρχει πολύ περισσότερο στο φάσμα των ανθρώπινων ικανοτήτων που προσβάλλει τη συμπεριφορά μας και τις επιδιώξεις μας. Αυτό είναι ένα παλιό και ακόμα αμηχανία μέρος της ανθρώπινης φύσης, που σχεδόν αψηφά τη δύναμή μας κατανόησης. Είμαστε με την επιφύλαξη των ιδιότροπο ξεσπάσματα και εκρήξεις των παθών μας, ανεξάρτητα από τη χρησιμότητά τους για την επιβίωση, την ευχαρίστηση και αυτοπροβολή στη ζωή. Στη δική τους αναπόφευκτη τρόπο, η παθιασμένη φύση του μας ύπαρξη έχει τη δική του φωνή της στη δημιουργία και την καλλιέργεια αξιών, μερικές καλές, μερικές ασταθής, μερικές εξαιρετικά ευμετάβλητες, και σε ορισμένες φορές οδηγούν σε καταστροφές καθώς και εξάρσεις σε ποιητική οράματα και ηρωικές πράξεις. Αλλά είναι σκοτάδι φύση τους, να μιλήσουν με τον Πλάτωνα, η οποία καθιστά τη μη ορθολογική δυνάμεις στο US Open σε δικαιολογημένες υποψίες. Αυτό είναι μόνο με τη γενναιοδωρία του ανθρώπινου νου ότι τα πάθη αποκτήσει καθεστώς νομιμότητα, όπως βρύσες των οικουμενικών αξιών. Αλλά είναι τελικός al καλά; Οι επιστήμες κάνουν το καλύτερό τους για να κατανοήσουν τη δυναμική φύση των συναισθημάτων, αλλά και τον έλεγχο μετατρέποντάς τες σε εποικοδομητικές δυνάμεις δεν εμπίπτουν στην επιστημονική προσπάθεια, ο ρόλος του ιατρική παρά. Εδώ είναι όπου η κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού και η φιλοσοφία βρίσκει αιώνιο ενδιαφέρον του.
Τώρα για το τελευταίο και τελικό ερώτημα: Μπορούμε να πάμε πίσω, ακόμα καλύτερα, να φέρει πίσω οι οικουμενικές αξίες του ελληνικού νου και την τελική χαρακτήρα τους, καθώς ήταν υπερασπίστηκε βάσει μιας ορθολογικής θεωρία της ανθρώπινης φύσης; Κάποιος σκέφτεται Πλάτωνα Δημοκρατίας και του Αριστοτέλη De Anima, από τις τραγωδίες των δραματικών ποιητών και η έπη του Ομήρου. Εάν μοντέρνα και σύγχρονη επιστήμη έχει δεσμευτεί σε μια συνεχή μεταβαλλόμενη άποψη της ανθρώπινης φύσης, το συμπέρασμα ότι πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική παράδοση των τελικών τιμών με μόνιμη ισχύ, είναι απλά και ανεπανόρθωτα ημερομηνία. Το ίδιο ισχύει και για την κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Αν ναι, δεν υπάρχει χώρος γι 'αυτούς σε μας ζει ούτε υπάρχει λόγος να περιμένουμε τίποτα να κερδίσουμε από μια άλλη εκεί αναγέννηση της κλασικής παράδοσης. Αυτό μου φέρνει στο Νίτσε ως εκπρόσωπος για το σύγχρονο. Αν έχει δίκιο, όλοι έθεσε ευθέως τιμές υπόκεινται σε συνεχή επαναξιολόγηση.

Και αν η εξέλιξη αυτή μετατρέπεται σε μια απόλυτη διατριβή που επηρεάζουν την ζωή και όλη την ανθρώπινη θεσμικά όργανα, το ίδιο συμπέρασμα απορρέει. Για ορισμένα, ωστόσο, η σταθερότητα του ανθρώπινης φύσης, καθώς οι ελληνικές σοφοί την κατανοητό, παραμένει το μόνο έξυπνο προϋπόθεση για την ορθολογική διαμόρφωση των πανανθρώπινων αξιών. Αν διατριβή του Αριστοτέλη για την entelecheia έχει δηλώσει ψευδή, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψει την αναζήτηση για συνεχή και τις αρχές τελική τιμή. Χωρίς την Ελληνική όραμα της ζωής, ηθική θα συνεχίσει να παραμένουν αποκομμένες από την πολιτική και τα δύο από την εξημέρωση της τεχνολογίας για να το αποτρέψει εκφυλισθεί σε μια αβυσσαλέα technocratia και μια νέα μορφή τυραννίας που σε στροφή νομιμοποιεί εξουσία ως τον τελικό στόχο και διευθύνων αρχή. Αυτός θα οδηγήσει σε μια νέα μεσαίωνα; Ποιος ξέρει;

_____________
*αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" Δεκέμβριος 2014


Αντίο Δάσκαλε John P. Anton του Ελληνισμού και του Ουμανισμού

  Από το Ζυγοβίστι Γορτυνίας*   


Καλό σου ταξίδι.... αγαπημένε μας Γιάννη Αντωνόπουλε  οι φίλοι σου από το "Αρκαδικό Βήμα" 
και το "Κέντρο Πελοποννησιακών Μελετών" που ήσουν Επίτιμος Πρόεδρος


Με βαθύτατη λύπη η Διεθνής Αρκαδική Εταιρεία αναγγέλλει την εκδημία του ιδρυτικού μέλους και Επίτιμου Πρόεδρου της, Αρκαδικής καταγωγής Ελληνοαμερικάνου Καθηγητή Φιλοσοφίας και Ελληνικού Πολιτισμού John P. Anton, στις 10 Δεκεμβρίου στην κατοικία του στην Τάμπα Φλώριδας των ΗΠΑ. Ο εκλιπών υπήρξε βαθής γνώστης και μελετητής της φιλοσοφίας και εγαλούχησε γενεές φοιτητών, που οι περισσότεροι έφτασαν σε ύπατες και διακεκριμένες θέσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε όλον τον κόσμο. Ο ίδιος διέπρεψει στον ακαδημαϊκό τομέα αφήνοντας την σφραγίδα της σοφίας του στον Νέο Κόσμο σαν «δάσκαλος» του Ελληνισμού και του Ουμανισμού, καθώς και πλήθος συγγραμμάτων και επιστημονικών ανακοινώσεων σε παγκόσμια και εθνικά συνέδρια στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. 
Όλοι μας θα τον θυμόμαστε με σεβασμό και αγάπη για όσα προσέφερε στην Επιστήμη, την Ελλάδα και την Αρκαδία, παραμένοντας ένας γνήσιος «αριστοκράτης» κατά την Αριστοτελική έννοια του όρου, ενεργός και έλλογος πολίτης του κόσμου και υποδειγματικός Αρκάς. 
Η μεγάλη Αρκαδική, Οικογένεια της Εταιρείας και του Διεθνούς Δικτύου «Αρκαδία» που ευτύχησε να δει στις μέρες του να λειτουργεί μελετώντας και αξιοποιώντας το παγκόσμιο πολιτιστικό κεκτημένο του Αρκαδικού ενωμένη με την Αρκαδική Ομογένεια και την Μητροπολιτική Αρκαδία αποχαιρετά τον αείμνηστο John P. Anton και καταθέτει στην μνήμη του αμάραντο στέφανο Αρκαδικής Δρυός ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του για όσα προσέφερε στον τόπο της καταγωγής του, στις πατρίδες του (Ελλάδα και Αμερική) και στην παγκόσμια φιλοσοφία.
 Οι σκέψεις όλων μας είναι αυτή τη στιγμή κοντά στην στοργική και γλυκιά σύζυγό του Ελένη, τα παιδιά και τα εγγόνια του, που μαζί με όλους τους φίλους του στάθηκαν κόντά του μέχρι την τελευταία στιγμή. Ας είναι αιώνια η μνήμη του και ταχύς ο δρόμος για την δική του «Αρκαδία». 
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
 Νίκος K. Καλτεζιώτης 
Πρόεδρος
 *Φωτογραφία από odosarkadias.gr



 ~~~~~~~~~~~~ 



Το Ζιγοβίστι (και Ζυγοβίστι) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.160 μέτρων στις πλαγιές τουΜαινάλου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Πελοποννήσου. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Το 1927 του αποδόθηκε η ονομασία Ζυγός,  η οποία τελικά δεν διατηρήθηκε, καθώς το 1932 επανήλθε η παλαιότερη ονομασία. Το Ζιγοβίστι ανήκει στο δήμο Δημητσάνας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 142 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την οικοδομία. Απέχει 6 χιλιόμετρα από τη Δημητσάνα. Οι πρώτοι κάτοικοι και ιδρυτές του χωριού ήταν οι Κovτoγιαvvαίoι, οι οποίοι ήρθαν από τη Μεσσηνία στα τέλη του 16ου αιώνα για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Σωτήρα, ενώ αξιοσημείωτα κτίσματα είναι το παλαιό δημοτικό σχολείο, το Καποδιστριακό Διδακτήριο, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1957 και χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Το χωριό είχε σημαντικό ρόλο κατά την Επανάσταση του 1821, καθώς κάτοικοί του ήταν από τους πρώτους που ακολούθησαν το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος τους χρησιμοποίησε ως σωματοφύλακές του με την ονομασία "Αθάνατο Σώμα": προς τιμήν τους η κεντρική πλατεία του χωριού λέγεται Πλατεία Αθανάτων, στην οποία υπάρχει μαρμάρινο μνημείο. http://el.wikipedia.org/

___________

Αφιέρωμα στη μνήμη του Καθηγητή John P. Anton

[Ιωάννης Αντωνόπουλος 1920 - 2014]
από το Ζυγοβίστι Γορτυνίας

        ΑΡΚΑΔΙΚΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ        

Καθηγητής John P. Anton (Ιωάννης Αντωνόπουλος) γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1920 στο Canton, Ohio, από γονείς με καταγωγή από το Ζυγοβίστι. Απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2014 στην Τάμπα Φλώριδας των ΗΠΑ.

Έζησε στην Ελλάδα και τελείωσε σπουδές στο γυμνάσιο της Δημητσάνας και στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως, όπου είχε καθηγητή τον Ε. Π. Παπανούτσο. Επέστρεψε στην Αμερική ευθύς μετά τον πόλεμο, υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό και ακολούθως σπούδασε φιλοσοφία, φιλολογία και κοινωνικές επιστήμες στο Columbia University.
Ο Dr. John P. Anton ήταν Τακτικός Καθηγητής Φιλοσοφίας και Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νοτίου Φλώριδας (University of South Florida). Ήταν Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ανακηρυγμένος από τέσσερα Ελληνικά Πανεπιστήμια Επίτιμος Διδάκτορας 
Οσα και αν γραφτούν για τον Γιάννη Αντωνόπουλο, θα είναι πολύ λίγα και ποτέ κανένας δε θα φτάσει στην αρτιότητα των δικών του γραπτών, για να τον τιμήσει.
Εμείς ως μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του δημοσιεύουμε εδώ μέρος από τις σημειώσεις του ημερολογίου του. Σε επόμενες αναρτήσεις της Ο.Α. θα δημοσιεύσουμε και άλλα από τα εξαιρετικά πονήματα του αείμνηστου Αρκά Γιάννη Αντωνόπουλου

1940
28 Οκτωβρίου. Τρίπολη. ΄Eχω έρθει στην Τρίπολη από την περασμένη Κυριακή… Δεν ξέρω σε ποιά ψυχική κατάσταση βρίσκομαι. Έχω αμελήσει το ημερολόγιό μου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η ώρα είναι 9 παρά 10, βράδυ και κάθομαι να γράψω. Ίσως θα αργούσα ακόμα να γράψω κάτι αν δεν με συγκλόνιζαν τα σημερινά γεγονότα. Η ημέρα ξημέρωσε κρίσιμη για όλη την Ελλάδα. Θα μείνει γραμμένη στη μνήμη μας με τρόπο που δεν θα σβύσει ποτέ. Τώρα που γράφω αυτές τις σειρές νοιώθω τον εαυτό μου τελείως αλλοιωμένο. Μου φαίνεται πως ζω σε κακό όνειρο. Τί φρίκη! Πρόκειται για τραγική πραγματικότητα. 
Σήμερα το πρωί η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.
Μου φαίνεται απίστευτο. Πρόκειται για κακή και ολέθρια αλήθεια. Θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να γράψω τα γεγονότα με τη σειρά. Του Αγίου Δημητρίου πήγα στην Τεγέα για να ιδώ του συγγενείς μας, την αδερφή της μητέρας μου και την οικογένειά της. Γύρισα χθές το απόγευμα, 27 Οκωβρίου. Ήρθα εδώ στο δωμάτιό μου, άφισα τα πράγματά μου κι έφυγα για να συναντήσω τον Γιώργο Μιχαλόπουλο. Τον βρήκα ύστερα από λίγο. Ήταν μαζί με τους συμφοιτητές μας Δημήτρη Ρούμπο και τον Γιώργη Σπανό. Περπατήσαμε στην δεντροστοιχία μέχρις ότου νύχτωσε. Χωρίσαμε να πάμε για φαγητό και να σμίξουμε αργότερα. Στο εστιατόριο που πήγα με τον Γιώργο και τον Μήτσο, βρήκα κατά σύμπτωση δύο συμπατριώτες μου, ο ένας στρατιώτης, λοχίας, κι ένας άλλος που γύριζε από την Αθήνα επιστρέφοντας στο χωριό. Ζήτησα συγνώμη από τους φίλους μου και κάθησα με τους συγχωριανούς μου. Πιάσαμε συζήτηση γύρω από την κατάσταση. Ημουν μάλλον αισιόδοξος. Με πόση πεποίθηση τους έλεγα ότι δεν πρόκειται νε εμπλακούμε σε πόλεμο. Δεν άργησε όμως η πραγματικότητα να με διαψεύσει, και μάλιστα ύστερα από λίγες ώρες. 

28 Οκτωβρίου, 1940. Πρωϊ. Δεν πιστεύαμε τα αυτιά μας. Σαν ανοίξαμε την πόρτα και βγήκαμε έξω στο δρόμο, ακούγαμε τον αντίλαλο των τραγουδιών των στρατιωτών στο Σύνταγμα. Κάτω στην πόλη παντού στρατιώτες. Φρουρά έξω από το Ταχυδρομείο. Σαν μαζευτήκαμε λιγοστοί σπουδαστές στο χώρο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Τριπόλεως δεν ξέραμε τί στάση να πάρουμε. Μάθημα έγινε μόνο την πρώτη ώρα. Φύγαμε. Η πόλη ήταν ανάστατη. Στις 2:00 το απόγευμα συγκεντρώθηκε πολύς λαός στην πλατεία του ΄Αρεως. Μίλησε ο Νομάρχης. Μας συγκίνησε. Κατόπιν διαλυθήκαμε. Αργότερα ένα μεγάλο κύμα ανθρώπων άρχισε να τρέχει φωνάζοντας, «Έξω! Έξω από την πόλη! Έρχονται αεροπλάνα!» Αρχίσαμε κι εμείς να τρέχουμε όσο μπορούσαμε. Βρεθήκαμε έξω από την πόλη, στα χωράφια. Μάντρες, χαντάκια, λάσπες, ρέματα, πέτρες, συρματοπλέγματα, όλα γίνηκαν ίσιωμα κι εμείς σε κακό χάλι. Κατάκοποι, καταϊδρωμένοι, γεμάτοι λάσπες κι αγκάθια… Θέλαμε να σωθούμε..
Τα Ιταλικά αεροπλάνα είχαν στόχο την Καλαμάτα. Δεν μάθαμε τί έγινε. Δεν πέταξαν πάνω από την Τρίπολη. Ο κόσμος έμεινε ανάστατος. Σαν νύχτωσε, γυρίσαμε στα σπίτια μας. Τρομερές ώρες. Φόβος και αβεβαιότητα ξαφνικά μας έκαναν δεσμώτες τους.

29 Οκτωβρίου. Τα μαθήματα διακόπηκαν επ’ αόριστον. Όλα τα σχολεία του κράτους κλείσανε. Έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να επιστρέψω στο χωριό, στο Ζυγοβίστι. Ο πολεμικός οργασμός δυνάμωνε από ώρα σε ώρα. Επιστρατευμένοι δέκα ηλικιών γέμισαν την Τρίπολη. Δυό μέρες αργοτερα βρήκα θέση σε αυτοκίνητο για Δημητσάνα. Ἑφτασα στο Ζυγοβίστι το βράδυ αργά.

9 Νοεμβρίου, Σάββατο. Πόλεμος. Τα Ελληνικά όπλα, μαθαίνουμε, θριαμβεύουν. Οι Ιταλοί υποχωρούν. Νέοι πολλοί πέφτουν νεκροί στα πεδία των μαχών. Θύματα πολέμου και στις πόλεις. Χθές πέρασαν απ’ εδώ μερικές οικογένειες από την Πάτρα. ΄Εφυγαν να σωθούν από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Ιταλικών αεροπλάνων. Αξιολύπητα κουρέλια ζωής. Δεν πρόφτασαν να πάρουν τίποτα από τα υπάρχοντά τους. Οχτώ ολόκληρες ημέρες περπατούσαν ξυπόλυτοι, κουρελιάρηδες, σακατευμένοι και ελεεινοί με τα πόδια πρησμένα από την κούραση. Τους δώσαμε κάτι να φάνε και κατόπιν φύγανε. Δεν μας είπαν για πού.

10 Νοεμβριου, Κυριακή. Ένας νυχτοφύλακας ήρθε κατά τα ξημερώματα να μας ανακοινώσει πολεμικά γεγονότα: «Διαλύθηκε μια μεραρχία του Ιταλικού στρατού και πιάσαμε 12,000 αιχμαλώτους».
«Τους φάγαμε!», δήλωσε με απόλυτη πεποίθηση ένας άλλος νυχτοφύλακας.
Χθες έγινε η συνάντηση του Μολοτώφ, υπουργού των εξωτερικών της Ρωσσίας, με τον Χίτλερ. Δεν ξέρουμε τι σημαίνουν αυτά. Θα τελειώσει ο πόλεμος; 

1941
29 Απριλίου, 1941. Κυριακή. Τώρα που γράφω αυτά δεν είμαι πια ελεύθερος ΄Ελληνας. Βρισκόμαστε κάτω από τη Γερμανική κυριαρχία. Η Αθήνα παραδόθηκε προχτές. Ακόμα δεν τελείωσε η κατάχτηση της Πελοποννήσου. Οι Γερμανοί μπήκαν χτές στην Τρίπολη. Στο δρόμο κάτω από το χωριό σήμερα περνούσαν κάθε πέντε λεπτά γερμανικές μοτοσυκλέττες με κατεύθυνση προς την Καλαμάτα. Για μάς τελείωσε ο πόλεμος. Ηττηθήκαμε. Αρχίζει άλλος αγώνας…
2 Ιουνίου. Δευτέρα. Ο βαρύς ζυγός της σκλαβιάς έχει σαρώσει τα πάντα. Η πείνα δέρνει τόσο τη φτωχολογιά της επαρχίας όσο και τους κατοίκους των πόλεων… Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνουμε. Ανακοινώνονται συνεχώς αυστηρές διαταγές της Γερμανικής κατοχής. Διατάζουν να παραδοθούν τα όπλα και να φυλάμε τις τηλεγραφοκολώνες για να μην πάθουν δολιοφθορές. Παραβάσεις θα τιμωρούνται με ποινή θανάτου. Ο κατοχικός στρατός έχει αρχίσει να ρημάζει τον τόπο. Λένε πως τα καταστήματα στις πόλεις άδειασαν. Οι Γερμανοί αξιωματικοί αγοράζουν τα πάντα με μάρκα χωρίς αντίκρυσμα. Μαθαίνουμε από τις εφημερίδες ότι κατελήφθη και η Κρήτη. Ο λαός έχει παραλύσει. ΄Εχει υποταχθεί. Πόσο θα αντέξει; Τελικά θα αντισταθεί;. Θα μπορέσει να μπει σε απελευθερωτικόν αγώνα; Θα ξυπνήσει η φτωχολογιά κάποτε; Η ανάγκη θα της ανοίξει τα μάτια αφού προηγουμένως η πείνα μας διαλύσει τα εύκολα όνειρα που τάχα μας βγάζουν από την στερημένη ζωή. Δεν μπορεί παρά να κατέβη ο λαός στο στίβο για να καθαρίσει το τόπο από τον κατακτητικό σκορπιό, να λευτερωθεί και να ζητήσει το δίκιο του σαν άνθρωπος ελεύθερος. Μα πότε θα γίνουν αυτά; Ο Χριστός προφήτεψε: «Ελεύσεται η βασιλεία του φτωχού…»
24 Ιουνίου, Τρίτη. Προχτές η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ρωσσίας. Πολλοί πιστεύουν ότι η κατάσταση θα πάρει αποφασιστικό δρόμο. Ευχόμαστε να μην ηττηθεί και η Ρωσσία…
9 Ιουλίου, Τετάρτη. Κατά πάσαν πιθανότητα η Αμερική θα βγή στον πόλεμο κατά της Γερμανίας.
1 Αυγούστου, Παρασκευή. Απο το πρωί της Τετάρτης, 30 Ιουλίου, βρίσκομαι στην Τρίπολη. Περιμένω να ξαναλειτουργήσει η Παιδαγωγική Ακαδημία, όπως μας πληροφόρησαν. Έφτασα εδώ περπατώντας από το Ζυγοβίστι για 9 ολόκληρες ώρες. Κουράστηκα πολύ. Διακρίνει κανείς κάτι το θλιβερό παντού στην πόλη. Όπου κι αν γυρίσει το βλέμμα σου βλέπεις Ιταλούς. Εδώ είναι πιο αισθητή η πίεση της σκλαβιάς. Έχει αλλάξει πολύ η Τριμπολιτσά. Δεν υπάρχει ελεύθερη κίνηση ούτε τα καταστήματα σε τραβούν. Άδειες οι προθήκες τους. Οι πιο πολλές πόρτες των μαγαζιών μένουν κλεισμένες, κι αν βρεις κάποιες ανοιχτές, βλέπεις άδεια ράφια και τον καταστηματάρχη με τα χέρια σταυρωμένα. Δεν έχω αρκετά χρήματα για να μείνω όλον το Αύγουστο εδώ. Θα πάω στην Τεγέα και θα μείνω στα Σβολέϊκα, στην αδερφή της μητέρας. Υποτίθεται ότι θα λειτουργήσει πάλι η Παιδαγωγική Ακαδημία κατά τα μέσα του Σεπτέμβρη.

12 Σεπτεμβρίου, Πέμτη. Σε τρείς ημέρες αρχίζουν οι παραδόσεις στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Ελπίζω να τελειώσουμε επιτέλους, να πάρω το πτυχείο μου και να επιστρέψω στην Αμερική. Δυστυχώς κάθε επικοινωνία με τα αδέρφια μου στην Αμερική διεκόπη οριστικά. Πόλεμος.

25 Σεπτεμβρίου, Πέμτη. Τα μαθήματα δεν άρχισαν. Ίσως την επόμενη βδομάδα. Πεινάμε.

8 Οκτωβρίου, Τετάρτη. … Υποφέρω. Υποφέρουμε όλοι. Υποφέρει όλη η ανθρωπότητα. Σκληρές συνέπειες του κακού πολέμου. Θα ζήσουμε για πάντα κατεχόμενοι; Θα πεθάνουμε όλοι από την πείνα… Έχουμε γίνει κουρέλια. Έρχεται ο χειμώνας. Τρισαλλοίμονό μας. Όσο σκέπτομαι αυτή την κατάσταση όλο και πέφτω σε μια δίνη κι απόγνωση και πασκίζω να συγκρατηθώ καθώς ο όλεθρος μας χτυπάει αλύπητα. Κλέφτες μπαίνουν τις νύχτες σε σπίτια να αρπάξουν. Κι αν βρουν αντίσταση σκοτώνουν το νοικοκύρη, όπως έγινε πρόσφατα στην Τεγέα. Άρχισε η αναρχία και στην ύπαιθρο. Δικαστήρια δεν λειτουργούν.

18 Οκτωβρίου, Τετάρτη. Λόγω ελλείψεως πρώτων υλών, μας είπαν, το φοιτητικό συσσίτιο στην Ακαδημία σταμάτησε. Ο πόλεμος συνεχίζεται άγριος στο Ρωσσικό μέτωπο. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι και ο τρομερώτερος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όλη η Ευρώπη δυστυχεί. Πότε θα λήξει αυτή η κατάσταση; Αλοίμονο. Τί απομένει να κάνουμε. Μερικοί φίλοι συμφοιτητές μιλάμε μεταξύ μας για αντίσταση στην Αρκαδία.

Στις 8 Δεκεμβρίου, 1941 η Αμερική κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας και στις 11 Δεκεμβρίου κατά της Γερμανίας και της Ιταλίας.

18 Ιανουαρίου, Τετάρτη. Έκλεισε η Παιδαγωγική Ακαδημία πάλι. Δεν ξέρουμε πότε θα ξαναρχίσουν τα μαθήματα. Βρίσκομαι στο Ζυγοβίστι από τις 15 του Δεκέμβρη. Γράφω ένα βιβλίο, «Η Γένεση της τέχνης», κάπου 50 σελίδες ως τώρα. Συνεχίζω να γράφω ποιήματα. Δεν μπορούσα να γράψω τίποτα δημιουργικό στην Τρίπολη. Πεινούσαμε. Στις μεγάλες πόλεις ο κόσμος συνεχώς πεθαίνει από την πείνα. Μας τα περιγράφουν με μαύρα χρώματα αυτοί που έρχονται από την Αθήνα.

15 Φεβρουαρίου, Κυριακή. Βρίσκομαι ακόμη στο χωριό. Ο πόλεμος εξακολουθεί να γκρεμίζει τα πάντα. Είμαστε άτυχοι. Τα πιό καλά μας χρόνια τα περνάμε στο μαρασμό της σκλαβιάς χωρίς ελευθερία κι ομορφιά. Πόσο πια θα διαρκέσει αυτός ο πόλεμος; Τον Απρίλη κοντεύουμε ένα χρόνο κατοχής. Ο κόσμος εξακολουθεί να πεθαίνει από την πείνα. Τα είδη διατροφής έχουν φτάσει σε ύψη δυσθεώρητα.

26 Μαρτίου, Πέμτη. Ίσως κηρυχτεί πόλεμος μεταξύ Άξονα και Τουρκίας. Ακούγεται πως υπάρχει κίνδυνος να γίνει επιστράτευση στην Ελλάδα για να πολεμήσουμε κατά της Τουρκίας. Τι στάση θα τηρήσουμε εμείς οι νέοι; Κι άλλος ένας καταστρεπτικός κι άσκοπος πόλεμος; Θα πρέπει να αντισταθούμε στις παράλογες αξιώσεις των κατακτητών παίρνοντας τα βουνά. Είναι η μόνη λύση, αλλά ποιές θα είναι οι συνέπειες; Πάντως πρέπει να προετοιμαστούμε για αντίσταση και για απελευθέρωση. Πιθανό να ανοίξει πάλι η Ακαδημία στις 12 του Απρίλη. Σπουδές μετ΄εμποδίων. Τραβιόμαστε τώρα σχεδόν τρια χρόνια γιο το δίπλωμα χωρίς να είμαστε βέβαιοι ότι θα το πάρουμε τελικά.

20 Απριλίου, Δευτέρα. Βρίσκομαι στην Τρίπολη. Περπάτησα μέσα από το βουνά 9 ώρες ολόκληρες ως ότου φτάσω. Άρχισε επιτέλους η Παιδαγωγική Ακαδημία από την περασμένη Δευτέρα. Η πείνα στην Τρίπολη έγινε χειρότερη απ΄ότι ήταν τον περασμένο Δεκέμβρη. Το ίδιο και η φτώχεια. Ευτυχώς που κουβάλησα κάτι λίγα τρόφιμα από το χωριό.

23 Μαϊου, Σάββατο. Γράφω για την κατάντια της ανθρωπότητας. Οι καταστροφές συνεχίζονται. Τί θα βγεί από αυτόν τον πολεμο; Αίματα, αίματα, παντού αίματα. Αρρώστια έπεσε στην Αθήνα. Πέθαναν τρεις γιατροί. Θολώνει ο νούς. Έμαθα πως θα τελειώσουμε γρήγορα και θα μας δώσουν τα διπλώματα σε μια βδομάδα. Θα επιστρέψω στο χωριό και θα γίνω ερημίτης. Αναχωρητής και φυγάς στον κόσμο της φαντασίας. 

6 Ιουνίου, Σάββατο. Τελείωσαν τα μαθήματα και οι εξετάσεις. Παρέδωσα το γραπτό της τελευταίας εξέτασης με την αίσθηση του τέλους μιας περιόδου της ζωής μου. Αξέχαστη θα μου μείνει η μορφή του διευθυντού της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, Ε. Π. Παπανούτσου.

29 Ιουνίου, Δευτέρα. Εδώ και μερικές ημέρες επέστρεψα στο Ζυγοβίστι. Με έφερε ένα φορτηγό αυτοκίνητο μέχρι του Ράδου. Σημειώνω ότι στις 8 Ιουνίου πήραμε τα διπλωματά μας. Τελείωσα αριστούχος. Μου ανέθεσαν καθηγητές και σπουδαστές να κάνω τον αποχαιρετιστήριο λόγο. Τον αφιέρωσα στον Διευθυντή Ε.Π. Παπανούτσο.


1943
9 Σεπτεμβρίου, Πέμτη. 1943
Σήμερα ακούστηκε η ξαφνική είδηση ότι οι Ιταλοί συνθηκολόγησαν δίχως όρους. Παρέδωσαν τα όπλα στους συμμάχους. Το περιμέναμε από καιρό. Έτσι έπεσε εντελώς και άδοξα ολόκληρη η Ιταλική αυτοκρατορία που έφερε τον πόλεμο στη χώρα μας. Με την πτώση της έγινε ένα μεγάλο βήμα προς το τέρμα του πολέμου. Απόμεινε μονάχη της η Γερμανία με τους μικρούς της δορυφόρους. Έφτασε πια ο καιρός για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ελπίζω πως σύντομα θα τιναχτεί ο απαίσιος ζυγός της σκλαβιάς. Στο ανατολικό μέτωπο οι Ρωσσικές στρατειές προχωρούν αδιάκοπα. Παντού νικούν τα συμμαχικά όπλα. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος, αλλά φοβούμαι πως ο πόλεμος δεν πρόκειται να λήξει σύντομα. ΄Εχουμε υποφέρει τόσα δεινά από τον πόλεμο και τη βαρβαρότητα των κατακτητών. Καιρός να αναπνεύσουμε και να αγωνιστούμε για τη λευτεριά μας.
Εχω τελειώσει τη πρώτη ποιητική μου συλλογή «Φλογέρες». Ο Γιάννης Ζαχαρόπουλος, που διευθύνει το Βιβλιοπωλείο «Παλλάδιο» στην Τρίπολη έχει προσφερθεί να την εκδώσει. Θα προτιμήσω την Τρίπολη κι όχι την Αθήνα. Άλλωστε πως θα πάω στην Αθήνα και τι μπορώ να κάνω εκεί αφού δεν γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα. Καλλίτερα στην Αρκαδία. Ξεπληρώνω έτσι κάποιο φόρο τιμής που οφείλω στην Αρκαδία και την Τριπολιτσά, που μου χάρισε τόσο τραγούδια. Έπειτα όλα μου τα ποιήματα τα έγραψα μέσα στα όρια της Αρκαδίας. Γιατί λοιπόν να μην ιδούν το φως της δημοσιότητας στην Τριπολιτσά; Ας περιμένω να περάσει η μπόρα του πολέμου. Καλοί μου φίλοι περιμένουν την έκδοση των ποιημάτων μου.


___________
http://www.odosarkadias.gr/
http://filologikos-lousios.blogspot.gr/